من، تنگ غروب، اتوبان، و آواز اساطیر (قطعه ی "خور آوا") ... تا ابد می تونستم برونم ... خیلی خوب بود!

عجالتاً تا بعد...

فصل بهاره و این پرنده ها خودشون رو کشتن این قدر آواز خوندن. هر روز صبح که پامی شم یک صدای جدید می آد. هفته ی پیش توی درخت جلوی خونه یک دارکوب بود که فکر کنم همه درخت رو مثل آبکش سوراخ کرد اینقدر که نوکش رو کوبید به درخت. این هفته هم توی درخت حیاط همسایه یک پرنده لونه کرده که حتی ۲-۳ صبح می شه صداشو شنید. ماشاالله صدایی هم داره، بلند و رسا. انگاری کلاس آواز رفته. به قول -کوزت- می گه این فکر کنم دیگه تا یه جفت براخودش پیدا نکنه دست از خوندن بر نمی داره. از اون طرف کلی مرغ مگس خوار و پروانه و این طور چیزا توی حیاط و لای گل ها پر شده. حیاط هم که پر گل دیگه چه جایی بهتر برای پرنده ها و آوازاشون... خوشن برای خودشون دیگه، ما هم این میون بهره می بریم از آوازشون!

عجالتاً تا بعد...

هنوزهم بعد از این همه سال ۱۳ اردیبهشت حال و روزم رو به هم می ریزه. هنوز هم بعد از این همه سال انگار همین الان بود که بهم گفتن دیگه نیستی. هنوز وقتی اون لحظه یادم می آد بغض گلوم رو
می گیره. هنوز هم انگار باور نکردم که دیگه برنمی گردی. دیگه ولی من بچه که نیستم. شاید نباید این قدر دلم بعد از ۲۰ سال بگیره. ولی دست خودم نیست. دیگه حتی به خوابم هم نمی آی. نوشتنم
نمی آد. دل و حوصله ندارم. ولی ۱-۲ روز دیگه خوب می شم.

عجالتاً تا بعد...

گر ز حال دل خبر داری بگو
ور نشانی مختصر داری بگو
مرگ را دانم ولی تا کوی دوست
راه اگر نزدیک تر داری بگو
ببینید و بشنوید

خوابم می آد ولی نمی تونم بخوابم چون همسایه ما تصمیم گرفته وسط هفته که فرداش همه می رن سرکار مهمونی بگیره و بچه های نره غولش توی حیاط سر و صدا می کنند. از همه بدم می آد از همه بیشتر از این آمریکایی های بی مغز و بی استفاده و خودخواه بدم می آد...

تا حالا شده نیمه خواب و بیدار باشی و یهویی با یه صدایی، تلنگری که انگار برات مثل صدای توپ و تانک باشه بیدار بشی؟ دیدی چطوری همه ی تن آدم به لرزه می افته؟ دیدی انگار تو این دنیا نیستی و انگار بین زمین و هوا گیج و معلقی؟ همین طور شد... دیگه تقریبا خواب بودم که یهویی یه صدای عجیبی بیرون پنجره شنیدم. چنان از جا پریدم که انگار برق بهم وصل کرده بودن.. موسیقی توی گوشم بود، فوری قطعش کردم و گوشامو تیز کردم. ولی از ترس جرات نداشتم از رختخواب بیام بیرون...یک کمی فکر کردم که چی کار کنم به کی زنگ بزنم؟  -کوزت- که خواب بود نمی خواستم بیدارش کنم. زنگ زدم به یکی از دوستام که همیشه تا ۲ صبح بیداره...از شانس خوب من! اونم خواب آلوده گفت چی شده؟ گفتم آره این طوریه...می شه رو خط بمونی من دور خونه رو چک کنم؟ گفت آره... خلاصه ترسون و لرزون پاشدم و همه جا رو چک کردم..خبری نبود، خوشبختانه.... به این دوستم هم گفتم شب بخیر و برگشتم توی اتاق اما این بار با کامپیوتر...حالا هم هم کامپیوترم رو روشن میگذارم و هم رادیو درویش نازنین رو که تا صبح برام لالایی بخونه. اگر چه میدونم از خواب خبری نخواهد بود...
عجالتاً تا بعد....

تو زنی مردانه ای ، از مرد هم بیشی؛
جامه ی جنست زن است ، اما
درد و غیرت در تو دارد ریشه ای دیرین.
کم مبین خود را ، که از بسیار هم بیشی .
گوهر غیرت گرامی دار، ای غمگین.
مرد ، یا سالار زن، باید بدانی این،
کاندرین روزان صد ره تیره تر از شب
اهل غیرت روزیش درد است ...

مهدی اخوان ثالث

دلشوره دارم. این قدر از این حالت بدم می آد. از این دلشوره های وقت و بی وقت. از این حالت دیوانگی و اضطراب ِ وقت و بی وقت. حالت مریضی بهم دست می ده...

عجالتاً حرفی برای گفتن نیست جز کلنجار رفتن با دلشوره!